Thrash metal jest gatunkiem muzyki, który staram się śledzić dość aktywnie, więc dostając do recenzji płytę greków z Riffobia zdziwiłem się, że ominęły mnie poprzednie dwie. Zwłaszcza, że na pewno zapamiętałbym tak złą nazwę zespołu.
Sarkazm na bok – jak faktycznie wypada ten album? Bardzo przeciętnie. Riffobia prezentuje niczym nie wybijający się, współcześnie podegrany neothrash. Jasne, bardzo wyraźnie widać klasyczne wzorce, ale nie ma na tej płycie absolutnie nic, co przykuwałoby uwagę słuchacza albo się wybijało. Ani tu nie ma specjalnej agresji, ani przebojowości, ani też nowatorstwa. Nie jest to może jakoś wybitnie zła płyta, ale jest jednym z najbardziej przeciętnych albumów, jakie słyszałem od lat. Ot, taka co pół godziny po przesluchaniu całkowicie ulatuje ze świadomości. I nie ratują tego nawet niezłe solówki gitarowe.
Nie ukrywam, ten album mnie bardzo zmęczył, a mówię to jako osoba naprawdę lubiąca thrash. Bardzo toporne, rzemieślniczo wykrzesane granie przypominające setki innych kapel. Trudno mi nawet napisać cokolwiek więcej o tym albumie. A jeszcze trudniej byłoby mi polecić go komukolwiek – bo nawet najbardziej zagorzali zwolennicy thrashowego podziemia bez większego problemu znajdą sobie ciekawszą alternatywę do posłuchania.
Wojciech Michalak
