Pandemic Outbreak to zespół, który śledzę bardzo mocno od samego początku. Uważam, że wśród ogromnej ilości młodych kapel z dużym potencjałem, to właśnie ten death metalowy kwartet zawsze był istną perełką sceny. Między innymi dlatego też nie mogłem się doczekać nowego wydawnictwa grupy.
Torment Beyond Comprehension okazuje się jednocześnie krokiem naprzód oraz w tył. Zacznijmy od miejsca, gdzie ten album błyszczy – kompozycje. Już wcześniej utwory pisane przez Mateusza Mencela wyraźnie wybijały się ponad scenowy szereg. Tym razem jest jeszcze lepiej – świetne riffy, kapitalne partie gitarowe. O ile wcześniej można było z łatwością wskazać główne inspiracje muzyków, o tyle Pandemic Outbreak bardzo mocno wykształcił swój charakterystyczny styl. Jest tu trochę Vadera, trochę starej Sepultury, ale jednocześnie wszystko zagrane jest bardzo świeżo i charakterystycznie. Pojawia się też naprawdę spora liczba bardzo dobrych leadów gitarowych, które przykuwają uwagę.
Doskonałe kompozycje idą w parze z bardzo sprawnym wykonaniem – słychać, że każdy z muzyków doskonale operuje swoim instrumentem – każdy detal zagrany jest bardzo sprawnie, poprawie uległy też wokale. Ta płyta po prostu kosi.
Dlatego też kłuje w uszy, że nie potraktowano jej lepiej w studiu. To nie tak, że Torment Beyond Comprehension brzmi źle, bardziej powiedziałbym, że ostatnie szlify realizatora nie do końca oddają wysoki poziom płyty. Bo w teorii jest w porządku, w praktyce jest tu sporo małych mankamentów, które odbijają się echem na całości – wokale często okazują się zbyt schowane za instrumentami, gitary przy riffach potrafią się zlewać, a wszystkie momenty, kiedy na prowadzenie wychodzi perkusja pokazują, że nie dano jej wystarczającej głębi. Szkoda, bo Pandemic Outbreak nagrał album, który powinien być znakomity, a w ostatecznym rozrachunku jest “zaledwie” bardzo dobry.
Wojciech Michalak
